Oktyabrın ağır gecələrindən biri idi. Yağış xırda-xırda, yorğun səslə asfaltı döyürdü. Şəhər susmuşdu, sanki hamı eyni anda nəfəsini saxlamışdı. Kamran dar otağında tək idi. Saat divarda səssizcə irəliləyirdi —03:02.
Bu evə köçəndən bəri gecələr ona qəribə gəlirdi. Divarlar sanki nəsə gizlədirdi, tavan isə pıçıltıları udurdu. Kamran işıqdan qaçırdı, pəncərəyə yaxınlaşıb pərdəni araladı.
Qarşıdakı köhnə binanın bir pəncərəsi yanırdı.
Bu, qəribə idi. O bina illərdir baxımsız görünürdü, axşamlar isə tam qaranlığa qərq olurdu. Kamran diqqətlə baxdı. Pəncərənin arxasında bir kölgə tərpəndi. İnsan silueti idi — sakit, hərəkətsiz.
Birdən siluet başını qaldırdı.
Kamranın ürəyi sıxıldı. Baxışlar bir anlıq toqquşdu. Qarşı tərəfdəki üz aydın deyildi, amma o baxış… sanki kömək istəyirdi. Sonra işıq söndü. Pəncərə yenidən qaranlığa qərq oldu.
Kamran o gecə yatmadı.
Növbəti günlərdə bu hadisə təkrarlandı. Hər gecə eyni saatda, eyni pəncərə, eyni səssizlik. Kamran artıq bunu təsadüf saymırdı. Nəhayət, bir axşam özünü toplayıb qarşıdakı binaya keçdi.
Binanın girişi soyuq və nəm idi. Pilləkənlər xışıltı ilə səslənirdi. Üçüncü mərtəbəyə qalxdı. Pəncərənin olduğu mənzilin qapısını döydü.
Cavab gəlmədi.
Bir az sonra aşağı mərtəbədən bir qadın başını çıxardı. Saçları ağarmışdı, üzündə yorğunluq vardı.
— Kimi axtarırsan? — deyə soruşdu.
Kamran gördüklərini danışdı.
Qadının sifəti dəyişdi.
— O mənzil? — dedi asta səslə. — Orda çoxdan heç kim qalmır. On iki il əvvəl… orda bir hadisə olmuşdu.
Kamran susdu.
— Gənc bir qız yaşayırdı. Tək idi. Bir gecə evdə yanğın çıxmışdı. Pəncərədən kömək gözləyirdi… amma gec idi. O gündən sonra o ev boş qaldı.
Kamran binadan çıxanda yağış daha da güclənmişdi.
Gecə evə qayıdanda pəncərədən baxmağa qorxurdu. Amma yenə baxdı. Bu dəfə siluet daha yaxın idi. Sanki şüşəyə toxunurdu.
Birdən otağın içində soyuq bir nəfəs hiss etdi.
— Mən burdayam… — deyə bir səs pıçıldadı.
Kamran geri çəkildi.
— Sən kimsən? — deyə titrək səslə soruşdu.
Şüşənin arxasındakı üz indi aydın idi. Gözlər dolu idi.
— Məni xatırlayan yoxdur… — dedi səs. — Mən sadəcə görülmək istədim.
Kamran pəncərəyə yaxınlaşdı.
— Mən səni görürəm, — dedi sakitcə.
Külək qəfil qalxdı. Şüşələr cingildədi. İşıqlar sönüb-yandı. Bir an sonra hər şey bitdi.
Səhər açıldı.
Bir neçə gün sonra qonşular Kamranın mənzilinin boşaldıldığını gördülər. Pəncərələr açıq idi, otaqda isə qəribə bir rahatlıq hiss olunurdu.
Axşamlar isə köhnə binaya baxanlar deyirdi ki, bəzi gecələr iki siluet görünür:
Bir pəncərənin bu tərəfində, biri o tərəfində.
Onlar artıq kömək istəmirlər.
Sadəcə sükutu bölüşürlər.
Q Allahverdi
Paraqraf.com
