Biri var idi, biri yox idi, uzaq dağların qoynunda, küləklərin nəğmə oxuduğu bir ucqar kənd var idi.
Bu kənddə hər kəs nəyinsə dalınca qaçırdı: kiminin arzusu var-dövlət idi, kimisi ad-san istəyirdi, bəziləri isə sadəcə xoşbəxtliyin yolunu axtarırdı.
Bu kənddə bir gənc yaşayırdı. Adı – İnsan idi.
İnsan hər gün öz-özünə düşünərdi:
“Niyə yaşayıram? Nə üçün bu qədər çalışıram? Hər səhər niyə yenidən oyanıram?”
Bu suallara kənddə kimsə cavab verə bilmədi. Onda İnsan qərara aldı: cavabları tapmaq üçün yola çıxmalı idi.
Uzun bir yol başladı – dağlar aşdı, dərələr keçdi. Gecələr düşdü, səhərlər açıldı.
İnsan qarın əriməsini, çaylara çevrilməsini, suyun axdıqca torpağı yaşıl etməsini seyr etdi. Həyatın sirli axışını hiss etdi – yaranışdan yaşama, yaşamaqdan dəyişməyə doğru bir dövran…
Bir gün yolun üstündə ona bir qoca rast gəldi. Adı – Zəhmət idi.
İnsan salam verdi. Qoca gülümsədi və soruşdu:
– Adın nədir, oğlum?
– İnsan, – dedi gənc.
Qoca başını tərpədib dedi:
– Ey İnsan, axtardığın cavabı tapmaq istəyirsənsə, əvvəlcə çalışmaqdan qorxma. Əziyyət insanı sındırmaz, onu böyüdər.
İnsan təşəkkür edib yoluna davam etdi.
Bir az getmişdi ki, uzaqda bir qadının ağladığını gördü. Yaxınlaşıb soruşdu:
– Adın nədir? Niyə ağlayırsan?
Qadın cavab verdi:
– Adım Səbirdir. Ağlayıram, çünki hər səbrin arxasında bir gülüş, bir mükafat var. Hər arzu dərhal gerçək olmur. Zaman səni sınayır. Səbir edən heç vaxt uduzmaz.
İnsan bu sözləri də ürəyinə yazdı.
Yolun sonunda bir uşaqla qarşılaşdı. Adı – Mərhəmət idi. Uşaq gülümsədi və dedi:
– Əgər sən başqalarına yaxşılıq etməsən, nə qədər ağıllı və güclü olsan da, həyatın mənasını tapa bilməzsən.
İnsan onun dediklərini də yadda saxladı. Günün sonunda bir dağın ətəyindəki mağaraya çəkilib sakitliyə sığındı.
Orada oturarkən içində bir səs eşitdi:
– Ey İnsan, sən axtardığın cavabı tapmısan.
İnsan təəccüblə dedi:
– Mən heç nə tapmadım axı!
Səs cavab verdi:
– Tapmısan, sadəcə dərk etməmisən.
Sən Zəhməti gördün, Səbri öyrəndin, Mərhəməti hiss etdin.
Bax, həyatın mənası da budur.
O an İnsan anladı ki, yaşamaq sadəcə nəfəs almaq deyil — sevmək, çalışmaq, səbirli olmaq və mərhəmətlə davranmaqdır.
O gündən sonra İnsan daha çox düşünmədi – sevgiylə, hörmətlə yaşadı.
Beləcə, kəndin, şəhərin, dünyanın insanları onun ardınca daha anlayışlı, səbirli və mərhəmətli oldular.
Olmayanlar isə öz yolları ilə getdilər…
Deyirlər ki, o gündən bu günə qədər hər bir insanın qəlbində bir səs yaşayır:
“Sev, çalış, səbir et və yaxşılıqdan dönmə”.
Elçin Ağasıyev
Paraqraf.com
