Zaman dəyişir, texnologiya inkişaf edir, amma bir şey sabit qalmalıdır — kimliyimiz. Kimliyimiz isə yalnız vəsiqəmizdə yazılan bir ad deyil, min illərin adət-ənənələri, nənələrimizin duası, babalarımızın sözü, toylarımızın səsi, yaslarımızın sükutudur.
Bu gün həyat sürətlənib, dünya kiçilib. Amma elə bil bu sürət bizi öz köklərimizdən uzaqlaşdırır. Bir vaxtlar ailə süfrəsində birlikdə dua edilərdi, bayramlar səmimi görüşlərlə, xalq oyunları ilə qeyd olunardı. İndi isə bir çoxu bu dəyərləri “köhnə adət” adlandırıb unudur. Amma unudulan hər adətlə, bir parçamız da itib gedir.
Adətlər bizi bir-birimizə bağlayan görünməz ipdir. Onlar bizi eyni tarixə, eyni torpağa, eyni duyğuya bağlayır. Hər xalqın adətləri onun ruhunu yaşadır — biz də o ruhun daşıyıcılarıyıq. Əgər bu ruhu qoruya bilməsək, gələcək nəsillər “biz kimik?” sualına cavab tapmaqda çətinlik çəkəcək.
Adət-ənənələr sadəcə keçmişin xatirəsi deyil, mədəniyyətin canıdır. Onları yaşatmaq — kimliyimizi qorumaq, öz kökümüzə sahib çıxmaq deməkdir.
Adətlər unudulanda, kimliyimiz də susur.
Əgər biz onları yaşatmasaq, bir gün kim olduğumuzu belə xatırlaya bilmərik.
M. Mehdiyeva
