Vətən sevgisi əzbərə olan qəliblərlə ölçülmür. Vətənə sevgini hər gün, hər davranışda göstərmək mümkündür — ağacı qırmamaqla, suyu israf etməməklə, tullantını yerə atmamaqla. Bu baxımdan ekoloji maariflənmə vətənpərvərliyin ayrılmaz parçasıdır.
Təbiəti qoruyanda, əslində, torpağımızı, gələcəyimizi, övladlarımızı qoruyuruq. Ancaq təəssüf ki, hələ də bir çoxları təbiətə münasibəti məsuliyyət yox, rahatlıq üzərindən qurur: “hamı belə edir”, “bir mən atsam nə olacaq” düşüncəsi planetin yaralarını dərinləşdirir.
Ekoloji savadlılıq təkcə təbiəti tanımaq deyil — düşüncə tərzi formalaşdırmaqdır. Uşaqlar və gənclər təbiəti sadəcə fənn kimi yox, dəyər kimi öyrənməlidirlər. Çünki əgər gənc bir ağacın kökünü qorumağı bacarırsa, sabah torpağını da qoruyacaq; əgər suya hörmətlə yanaşırsa, sabah onun uğrunda da dayanacaq.
Bəzən unuduruq ki, vətənpərvərlik yalnız sərhədləri qorumaq deyil, Vətənin içindəki həyatın davamlılığını təmin etməkdir. Təmiz hava, saf su, yaşıllıq — bunlar da milli sərvətdir. Bu sərvətləri qorumaq üçün təhsil sistemində ekoloji düşüncə uşaq yaşlarından formalaşmalıdır. Məktəblərdə təbiətə yönəlik layihələr, ağacəkmə aksiyaları, ekoloji təcrübələr və yerli ekosistemi tanıdan dərslər bu işin başlanğıcı ola bilər.
Nəticə etibarilə, ekoloji şüur və vətən sevgisi bir-birindən ayrı deyil. Təbiətinə biganə qalan xalq, vətəninə də tam sahib çıxa bilməz. Vətən sevgisi torpağı qucaqlamaqla yox, onu yaşatmaqla ölçülür.
M.Mehdiyeva
