Bəzən bir yerdə bir neçə insan oturur və damışırıq. Eşidilirik mi? Dinləyirik mi? Sözlər havada dolaşır, ürəklərə toxunmur. Hamı danışmaq istəyir, amma heç kim dinləmək istəmir. Sükutun dili isə getdikcə unudulur.
Sükut.. İnsanın özünü dinlədiyi bir dildir. Bəlkə də, çox zaman suallarına rahatlıqla cavab tapdığı…
İnsanlar bir-birinə qulaq asmaqdan çox, cavab verməyə tələsir. Sosial şəbəkələrdə, gündəlik həyatda hamı öz səsini ucaldır, amma kiminsə sakit səsini eşidən varmı? Bəzən bir baxış, bir nəfəs, bir susmaq min söz qədər mənalı olur, amma biz sükutu “boşluq” sayırıq. Halbuki, sükut — emosiyanın, düşüncənin, anlayışın ən saf formasıdır.
Bəlkə də ona görə insanlar bir-birindən uzaq düşür. Çünki danışmaq çoxalıb, amma eşitmək azalıb. Dinləmək bacarığı itəndə, anlayış da yox olur. Sevgi, dostluq, ailə – hamısı bir-birini dinləmək üzərində qurulur.
Bəzən bir dostun sükutu, bir ananın baxışı, bir uşağın göz yaşı hər sözdən daha çox danışır. Amma biz bu səssiz dili oxumağı unuduruq.
Əslində həyatın ən dərin mənaları sükutda gizlidir. Qəlbi dinləmək üçün qulaq yox, sakitlik lazımdır. Çünki sükut danışmır, amma hər şeyi izah edir.
Və bəlkə də bu gün dünyanın ən çox ehtiyacı olan şey – bir az az danışmaq, bir az çox eşitməkdir.
M. Mehdiyeva
