Qız övladlarının atalarına qarşı xüsusi və bəzən hədsiz görünən sevgisinin arxasında psixoloji və sosial səbəblər dayanır.
Bəs bu bağlılıq sadəcə ailə münasibətlərinin təbii nəticəsidir, yoxsa uşaqlıqdan formalaşan dərin emosional ehtiyacların bir təzahürüdür?
Psixoloq Zəhra Quliyeva “Paraqraf.com”a bildirib ki, qız uşağının ataya yönələn güclü sevgisi yalnız bu günə deyil, gələcəyinə də təsir edən emosional durumdur:
“Qızların ataları ilə bir-birinə olan sevgisi onların gələcəkdə sevgi və qayğı axtarışında olmamasına səbəb olur. Doğru valideyn olduğu halda, sağlam ata-qız bağı bu gün emosional doyumluluq yaradır. Bu isə qız övladlarının gələcəkdə yanlış seçimlər etməməsinə gətirib çıxarır. Lakin münaqişəli ailədə ata bağı düzgün qurulmur, əksinə bu, təkcə qızlara deyil, oğlan uşaqlarına da təsir edir. Aqressiv davranışlar, güvənsizlik halları və təklik istəyi müşahidə olunur.
Psixoloji baxımdan bağlanma olduqda, uşaq atanı qoruyucu fiqur kimi görür. 3–6 yaş aralığında qız uşağı ataya daha çox yönələ bilər. Ata qız üçün gələcəkdə kişi obrazının ilk modelidir və münasibət, hörmət, sevgi anlayışlarını formalaşdırır. Əgər münasibət yaxın və sağlamdırsa, uşaq daha mehriban olur. Əksinə, məsafəli münasibət olduqda daim diqqət və sevgi axtarır, aqressiv mühitdə isə özgüvənsizlik yaranır. Bu proseslər birlikdə yaşayan ailələrə xasdır. Ana ilə ata arasındakı münasibət nə qədər hörmətli və sevgi dolu olarsa, bu, uşaqların psixoloji və emosional inkişafına da müsbət təsir edir”.
O əlavə edib ki, Azərbaycan ailələrinin bir çoxunda ana-ata münasibətləri kifayət qədər məsafəlidir və mübahisələr bəzən övladların gözü qarşısında baş verir:
“Sonradan övladlar gələcəkdə yanlış seçimlər etdikdə səbəb ya onların özündə, ya da başqalarında axtarılır. Halbuki həm qız, həm də oğlan övladlarının gələcəyi ailədə gördükləri sevgi modelindən formalaşır. Ana-ata münasibətində sevgi hər zaman qorunmalıdır”.
Kəmalə Vəliyeva
Paraqraf.com
