Çörək qədim zamanlardan bərəkətin, ruzi bolluğunun rəmzi sayılır. Ona hörmətsizlik etmək, yerə atmaq və ya əzmək düzgün deyil. Çünki insanın yediyi hər tikə arxasında böyük zəhmət, əziyyət və alın təri dayanır. Qıtlıq içində olan insan yeməyin dəyərini daha dərindən anlayır, varlandıqda isə çox vaxt bu dəyəri unudur. Halbuki Allahın bizə bəxş etdiyi ruzinin qədrini bilmək, ona ehtiramla yanaşmaq vacibdir ki, ruzimiz daha da artsın.
Bir çörəyin süfrəmizə gəlməsi heç də asan başa gəlmir. Əvvəl torpaq şumlanır, toxum əllə, zəhmətlə səpilir. Daha sonra aylarla suvarılır, gübrələnir və yetişməsi gözlənilir. Buğda biçildikdən sonra dəyirmanda üyüdülür, una çevrilir. Ana əlləri ilə yoğrulan xəmir sobaya veriləndə onun qoxusu bütün evi bürüyür. O çörəyə baxanda həm zəhməti, həm sevgini görmək olur; dadına baxanda isə insanı həm doyurur, həm də ruha rahatlıq gətirir.
Bu səbəbdən bilməliyik ki, heç bir nemət zəhmətsiz yaranmır. Hər bir məhsul əziyyət və sevgi ilə yetişərək süfrəmizə gəlir. Buna görə də çörəyin, yeməyin, hər bir tikənin dəyərini bilməli, ona hörmət etməliyik ki, Allah da ruzimizi daha bərəkətli etsin.
Elçin Ağasıyev
Paraqraf.com
