Müasir dövrdə texnologiya həyatımızın ayrılmaz hissəsinə çevrilib. Biz artıq gündəlik ünsiyyətimizi, işimizi, hətta hisslərimizi belə telefon, sosial şəbəkə və mesajlar vasitəsilə ifadə edirik. Ancaq bu rahatlığın arxasında insan münasibətlərinin dərinliyini dəyişdirən bir reallıq da dayanır.
Əvvəllər insanlar bir-birinə məktub yazar, görüşəndə uzun-uzadı söhbət edərdi. İndi isə bir “emoji” ilə sevincimizi, bir “seen” ilə laqeydliyimizi göstəririk. Texnologiya bizə sürətli ünsiyyət imkanı versə də, emosional yaxınlığı çox zaman azaldır.
Sosial şəbəkələr bizi birləşdirirmiş kimi görünür, amma əslində bəzən daha da uzaqlaşdırır. İnsanlar bir-birinin paylaşımlarını izləyir, lakin az danışır, az dinləyir. “Online” olmaq artıq “yanında olmaq” demək deyil.
Texnologiya münasibətlərdə “sürət mədəniyyəti” yaradıb. İndi hisslər də “tez başlayıb tez bitir”. Söhbətlər “typing…” sətrində başlayır, lakin çox vaxt yarımçıq qalır. İnsanlar bir kliklə tanış olur, bir kliklə də silinirlər.
Texnologiya təkcə məsafə yaratmır, həm də yeni imkanlar açır. Uzaqda yaşayanlar videozənglərlə bir-birinə yaxınlaşır, insanlar oxşar maraqlar ətrafında birləşirlər. Əsas məsələ texnologiyadan nə üçün və necə istifadə etdiyimizdədir.
Texnologiya münasibətləri məhv etmir, sadəcə onları dəyişdirir. Duyğuların dəyəri isə hələ də eynidir – səmimiyyət, diqqət və anlayış. Ekranın işığı üzümüzü işıqlandıra bilər, amma ürəkləri birləşdirən yenə də insani təmasdır. “Mesajlar silinə bilər, amma səmimi sözlər yadda qalır.”
M. Mehdiyeva
