Bəzən bir “bağışla” demək, bir “bəli, mən etmişəm” cümləsini söyləmək dünyanın ən çətin işinə çevrilir. İnsan sanki etiraf etdiyi anda öz zirehini itirəcək, zəif görünəcək, ya da cəzalandırılacaqmış kimi hiss edir. Amma niyə? Niyə səhvlərimizi, duyğularımızı və həqiqətlərimizi demək bu qədər ağırdır?
Mütəxəssislər bildirirlər ki, etirafdan qaçmaq təkcə qorxu və utancla bağlı deyil — bu, insanın özünü müdafiə instinktidir. Çünki etiraf etdiyimiz anda nəzarəti itirəcəyimizdən, başqalarının bizi mühakimə edəcəyindən qorxuruq.
Psixoloq Zəhra Quliyeva “Paraqraf.com”a açıqlamasında qeyd edib ki, bəzən insanın doğruları qarşısındakının yanlışı kimi görünə bilər:
“Bu yanaşmaya görə, doğru bildiklərimiz kimlərinsə yanlış anlamasına gətirir. Reallıqları və ya baş vermiş hadisələri dediyimizdə, gözləmədiyimiz və xoşa gəlməz vəziyyətlə qarşılaşa bilərik”.
Psixloq qeyd edib ki, qorxular, yanlış anlamalar ve ya olan hadiseye qarşı tərəfin baxış bucğını bilməmək nələrisə etiraf etməyə mane olur:
“İnsanlar səhvlərini çox zaman qəbul etmirlər, özlərinə görə haqlı tərəflər çıxarırlar. Xəyanət, yalan, şiddət kimi hallarda da eyni vəziyyət yaranır. Səhvləri etiraf etmədikcə, bu, yeni səhvlərin yaranmasına və psixoloji problemlərin dərinləşməsinə səbəb olur. Əslində, səhvləri etiraf etmədikdə bu davamli olaraq səhvlər yaradır və ya etdikləri səhvlər artıq psixoloji problemlər yaranmağa başlayır”.
