Zaman hər şeyi dəyişir — insanlar böyüyür, yollar ayrılır, xatirələr solur. Amma bəzən bir baxış, bir səs, bir qoxu illər sonra belə içimizdə eyni duyğunu oyadır. Onda sual yaranır: bəs səmimi hisslər zamanla itmirmi?
Əslində zaman duyğuları yox etmir, sadəcə onları sınaqdan keçirir. Duyğular korkoranə yaranmır, çox zaman qəlbdən qəlbə yol tapır. Əgər bir hiss təkcə həyəcan, vərdiş və ya ehtiyac üzərində qurulubsa, o, zamanla solur. Amma səmimiyyətlə doğulmuş bir hiss — anlayış, hörmət və dəyərlə yoğrulmuşsa, illər keçsə belə dərinliyini qoruyur. Görünməz zəncirlə birbirinə bağlanır.
Səmimi hisslər tələsik yaranmır, onlar səssiz, amma davamlı böyüyür. Onlar iddia etmir, israr etmir — sadəcə var olur. Bəzən illərlə görüşmədiyin bir insanı xatırlayanda içində isti bir duyğu yaranırsa, demək o hiss zamanın deyil, ürəyin mülküdür.
Bəli, zaman dəyişir, insanlar dəyişir, amma xalis sevgi, dostluq, mərhəmət dəyişmir. Çünki səmimiyyətin kökü zamandan güclüdür. O, keçmişin bir parçası deyil — insanın mahiyyətidir.
Zaman hər şeyi aparır, amma səmimi hissləri aparmağa gücü çatmır. Çünki onlar xatirələrdə yox, ruhda yaşayır.
M. Mehdiyeva
