Yağış bəzən bir səsdir — damlaların pəncərəyə toxunuşu ilə ürəyimizi yuxudan oyadan musiqi. Bəzən bir qoxudur — torpağın sinəsindən qalxıb bütün şəhərə yayılır, sanki təbiət nəfəs alır. Və çox vaxt bir xatirədir — keçmişimizin hansısa unudulmuş küncündə gizlənən bir duyğunu oyadır. Amma sual budur: niyə yağışın qoxusu insanı sakitləşdirir? Biz niyə bu qədər rahatlayırıq?
Deyirlər, yağışın qoxusu torpağın dilidir. Qurumuş torpaq ilk damlanı qəbul edəndə, “petricor” adlanan o möcüzəvi qoxu ortaya çıxır. Sanki yer üzü göz yaşlarını içində saxlayıb, nəhayət ki, azad edir. Biz isə bu qoxunu duyanda dərin bir “ohh” çəkirik — çünki içimizdə də illərlə susuz qalmış duyğular var…
Yağış həm də sükutun səsidir. Şəhərin hay-küyünü yuyur, səsləri yumşaldır, küçələri sakitləşdirir. Pəncərə arxasında damlaların ritmini izləyən insan birdən anlayır ki, təbiət nə qədər yorucu olursa-olsun, yenidən təmizlənməyi bacarır. Bu sükut bizə güvən verir — “hər şey yenidən başlaya bilər” pıçıldayır.
Və bəlkə də ən əsası… Yağış bizi tək buraxmır. O damlalar düşdükcə insanın içində bir istilik doğur: sanki buludlar başa düşür, dərdləri yuyur, havanı, yolları, ruhumuzu təmizləyir. Bir göy hərəkətə gəlir, yer nəfəs alır, insan isə sakitləşir…
Bəlkə elə buna görə yağışın qoxusu bizi rahatladır — çünki biz də təbiət kimiyik. Bəzən quruyuruq, bəzən boğuluruq, bəzən susayırıq. Və içimizdəki səssiz fırtınaları dincliklə əvəz edən qoxu gələndə, ruhumuz yenidən nəfəs almağa başlayır.
M. Mehdiyeva
