Bəzən bir ağacın kölgəsində dayananda sanki zaman dayanır. Külək yarpaqların arasından keçib pıçıltı ilə nəsə deyir, günəş isə budaqların arasından süzülüb torpağa həyat paylayır. Hər şey bu qədər sadə, bu qədər təmiz görünür. Amma bəlkə də biz unuduruq — hər nəfəsimiz bir ağacın bizə bağışladığı hədiyyədir.
Bir ağac təkcə yaşıllıq deyil, o, səssiz bir qəhrəmandır. Bizim nəfəs aldığımız oksigenin yarısı, dincəlmək üçün tapdığımız kölgə, hətta ruhumuza yayılan sakitlik – hamısı onun payıdır. O, danışmır, amma yaşayır, yaşadır. Bəzən küləklə baş əyir, bəzən yağışla dirçəlir, bəzən isə insanların laqeydliyinə susaraq dözür.
Deyirlər, bir ağac kəsmək – bir nəfəs itkisi deməkdir. Bu, təkcə ekoloji deyil, mənəvi məsələdir. Çünki təbiət sadəcə bizə aid deyil — biz təbiətə aidik. Bir ağacı qorumaq, əslində, insanlığın öz varlığını qorumaq deməkdir. Yaşıllıq nə qədər çoxdursa, həyat da bir o qədər güvənlidir.
Bu gün dünyanın bir çox yerində meşələr yox olur, şəhərlər betonla nəfəs almağa çalışır, torpaq yorulur. Amma bir ümid var: hər əkilən ağac yeni başlanğıcdır. Bir uşağın əli ilə torpağa qoyulan fidan gələcəyin nəfəsinə çevrilir. Bir ağac – bir nəfəs, bir nəfəs – bir həyat.
Təbiəti yalnız bahar gəzintilərində xatırlamayaq. Bir ağacı sulamaq, bir fidan əkmək, bir yarpağa toxunmaq belə dünyanın ritmini dəyişə bilər. Bəzən böyük dəyişikliklər kiçik toxumlarla başlayır.
Yaşıl dünya – təkcə rəng deyil, həyatın davamı, ruhun rahatlığı, gələcəyin ümididir.
Biz ağacları qoruyanda, əslində öz nəfəsimizi qoruyuruq.
M. Mehdiyeva
