Biz elə bir dövrdə yaşayırıq ki, gənclərin bir qisminin xoşbəxtliyi, özünə verdiyi dəyər, hətta azadlıq anlayışı artıq real həyatdan yox, ekranın içindən ölçülür. “Like” – cəmi bir düymə, kiçik bir işarə… Amma bu gün bir çox gəncin psixologiyasını, münasibətlərini, özünüdərkinı və həyat ritmini idarə edən ən böyük gücə çevrilib.
Bu vəziyyət bir sualı qaçılmaz edir: biz həqiqətən yaşayırıq, yoxsa sadəcə izlənirik?
İnsan təbiəti etirafa və qəbul olunmağa həmişə ehtiyac duyub. Əvvəllər bu ehtiyacı ailə, dost çevrəsi, real münasibətlər qarşılayırdı. İndi isə bir gənc saatlarla bir şəkli redaktə edir, ən uyğun bucağı seçir, paylaşır və sonra gözləyir: “Bəyənmə gələcəkmi? Kimlər bəyənəcək? Yetərincəmi olacaq?”
Bu, artıq sadəcə sosial media deyil – emosional asılılıq mexanizmidir. Virtual dünya gənci dayanmadan bir yarışa sürükləyir: daha gözəl görün, daha lüks paylaş, daha çox izləyici qazan, daha maraqlı ol – və heç vaxt dayanma.
Amma bu yarışın finiş xətti yoxdur.
Hər “like” beyində bir mükafat mexanizmini işə salır – və beyin daha çoxunu istəyir. Beləcə, gənc özünü yox, auditoriyanı yaşamağa başlayır. Gülümsəyir, amma içində ağlayır. Kədərlidir, amma “story”də xoşbəxt görünür. Çünki sosial şəbəkələrdə həyat göstərilir, amma yaşanmır.
Bu da insanın ruhunda təhlükəli bir boşluq yaradır: real hisslərlə virtual maskanın toqquşması.
Bu gün bir çox gənc xatirə üçün yox, paylaşmaq üçün yaşayır.
Burada məsələ texnologiyada deyil. Rəqəmsal alətləri həyatımızdan silmək lazım deyil. Problem – onların bizi idarə etməsinə icazə verməyimizdədir.
Unutmayaq: həyat ekrana deyil – göz-gözə baxışa, emojiyə yox – gerçək duyğulara, izlənməyə deyil – yaşanmışlığa ehtiyac duyur.
M.Mehdiyeva
Paraqraf.com
