Təbiətin hər fəsli öz gözəlliyi ilə seçilir, amma payız — xüsusən də qızıl payız — sanki ilin ən poetik, ən duyğusal səhifəsidir. Bu fəsil sükunətin, rənglərin və dəyişimin fəslidir.
Payızda sanki hər bir ağac bir rəssama çevrilib yarpaqlarını rəngarəng boyayır. Bu mənzərə qarşısında ruhumuz dincəlir.
Parklarda addımlayanda yarpaqların xışıltısı, yüngül küləyin səsi insana artıq payızdır mesajı verir. Payız — nə tam yazın coşğusudur, nə də qışın sükutu. O, bu iki fəsil arasında körpü kimidir — düşünmək, dayanmaq və dəyərləndirmək üçün bir mövsüm.
Yarpaqlar ağaclardan düşür, amma bu təbiətin bitməsi deyil — dincəlməsi, yenidən doğuşa hazırlaşmasıdır. Eynilə insan da bəzən dəyişikliklərdən, ayrılıqlardan qorxur, amma bu dəyişikliklər bizi böyüdür, yetkinləşdirir.
Payız həm də şükranlıq fəslidir — torpaq məhsulunu verir, insanlar yığımlarını toplayır, həyatın bolluğunu hiss edir. Bu dövrdə hər şey təbiətin səssiz təşəkkürüdür.
Payızın sərin havasında bir fincan isti çay yaxud kofe, bir kitab və sakit musiqi — həyatın sadə, amma dərin ləzzətinə çatdırır.
Bəlkə də elə buna görə payız çox vaxt şairlərin və rəssamların ilham mənbəyi sayılır. Çünki bu fəsildə hər şey bir az kədərli, duyğulu amma heyrətamiz olur.
Payız bizə öyrədir ki, dəyişiklikdən qorxmaq lazım deyil. Yarpaqlar ağaclardan düşsə də, ağaclar yenidən yaşıl olacaq. Həyat da elə budur — hər fəsil öz gözəlliyini gətirir, yetər ki, biz o gözəlliyi görə bilək.
Payızın qızılı rəngləri bir daha xatırladır: həyatın hər mərhələsi dəyərlidir.
M.Mehdiyeva
