Mənim üçün Göyçə mahalı təkcə tarixdə qalan bir məkan deyil, o, yaddaşımda yaşayan, köklərimdə nəfəs alan bir yurddur. Çəmbərək rayonu isə bu yaddaşın susmayan səsi, zaman keçsə də unudulmayan bir həqiqətidir. Qərbi Azərbaycanın Göyçə mahalına bağlı Çəmbərək rayonunun kəndləri ilə mənəvi bağım bu mövzunu mənim üçün sadəcə bir araşdırma deyil, daxili bir məsuliyyətə çevirir.
Göyçə mahalı Azərbaycan tarixində xüsusi yer tutan bir bölgədir. Bu torpaqlar sadəcə coğrafi məkan deyil; onlar xalqımızın mədəni irsinin, adət-ənənələrinin və milli kimliyimizin daşıyıcısıdır. Bu yurdun kəndləri əsrlər boyunca həyatla dolu olub, burada yaşayan insanlar sözlə, musiqi ilə, rəqslə, sənətlə zəngin mədəniyyət nümunələri yaradıblar. Nəsildən-nəslə ötürülən dastanlar, mahnılar, toy və bayram mərasimləri, gündəlik həyatın incə detallarında qorunan ənənələr bu bölgənin xalqımız üçün əvəzsiz bir xəzinə olduğunu göstərir.
Hər bir dağ, hər bir göl, hər bir kənd yolu bu irsin səssiz daşıyıcısıdır. Bu baxımdan Çəmbərək rayonu Göyçə mahalının mədəni irsinin canlı səsi kimi qalır. Buradakı memarlıq izləri, qədim yaşayış məskənləri, xalq sənəti və folklor nümunələri bizə o torpaqların tarixini danışır. Çəmbərək yalnız itirilmiş yurdun xatirəsi deyil, həm də milli irsimizin qoruyucu və yaşadıcı simvoludur.
Mədəni irs yalnız daşdan tikilmiş abidələrdən ibarət deyil. Göyçə mahalının xalçaları, naxışları, əl işləri, musiqisi və folkloru bu torpaqların ruhunu, insanlarının estetik dünyasını və həyat tərzini əks etdirir. Bu irs bizə sübut edir ki, torpaq fiziki olaraq uzaq düşə bilər, amma onun mədəni yaddaşı heç vaxt itmir, o, insanların dilində, yaddaşında və ruhunda yaşayır.
Məhz bu səbəbdən bu irsi yaşatmaq və gələcək nəsillərə ötürmək mənim üçün bir seçim deyil, bu, vicdani borcdur. Bir mədəniyyət təşkilatının sədri olaraq Göyçə və Çəmbərək folklorunu, milli musiqisini və xalq yaradıcılığını araşdırmaq, onu gənc nəsillərə sistemli şəkildə çatdırmaq, bu irsin unudulmaması üçün çalışmaq mənim əsas fəaliyyət istiqamətlərimdən biridir. Çünki hər bir öyrədilən mahnı, hər bir paylaşılmış dastan, hər bir yaşadılan ənənə köklərimizin yaşaması deməkdir.
Bu mövzuda yazmaq da mənim üçün təsadüfi deyil. Hər dəfə bu barədə düşünəndə anlayıram ki, bu, sadəcə yazı deyil, bu, yaddaşı qorumaq, kimliyi yaşatmaq və gələcəyə bir iz buraxmaq cəhdidir. Nə xoş ki, bizə bu bölgələrin zəngin folkloru, mədəni ruhu və mənəvi irsi miras qalıb.
Və bəlkə də ən önəmlisi budur:
yurd itirilə bilər, amma onu yaşadan yaddaş və mədəniyyət itirilmir, əgər onu yaşadan insanlar varsa!
Turanə Orucova
İncəsənətin Tərəqqisinə Dəstək İB-in sədri
