31 mart 1918-ci il… Bu tarix sadəcə bir gün deyil, xalqımızın yaddaşına qanla yazılmış acı bir həqiqətdir. Həmin dövrdə Bakı Sovetinin tərkibində fəaliyyət göstərən bolşevik silahlı dəstələri və erməni daşnak qüvvələri tərəfindən minlərlə günahsız azərbaycanlı amansızlıqla qətlə yetirildi.
Bu faciə yalnız Bakıda deyil, Şamaxı, Quba və digər bölgələrdə də kütləvi qırğınlarla müşayiət olundu. Şamaxıda şəhər demək olar ki, yerlə-yeksan edildi, məscidlər dağıdıldı, günahsız insanlar diri-diri yandırıldı. Qubada aşkarlanan kütləvi məzarlıqlar isə bu gün də həmin dəhşətli hadisələrin susmayan şahidi kimi qalmaqdadır. Bu vəhşiliklər yalnız insanlara deyil, həm də bir xalqın tarixini, mədəniyyətini və kimliyini silməyə yönəlmişdi.
O günlərdə xalqımız ağır sınaqlardan keçsə də, iradəsini, dözümlülüyünü və birliyini qoruyub saxladı. Bu gün biz həmin gücün, həmin birlik ruhunun nəticəsi olaraq müstəqil və güclü Azərbaycan dövlətinin vətəndaşlarıyıq.
31 Mart bizə bir daha xatırladır ki, tariximizi bilməli, onu unutmağa imkan verməməliyik. Çünki tarixini unudan xalq gələcəyini də itirə bilər. Bu faciələr keçmişin bir səhifəsi deyil, milli yaddaşımızın silinməz bir parçasıdır.
Bu gün Azərbaycan öz ərazi bütövlüyünü bərpa edib, regionda söz sahibi olan müstəqil dövlət kimi inkişaf edir. Lakin tarix göstərir ki, bu torpaqlar hər zaman müxtəlif qüvvələrin maraq dairəsində olub. Xüsusilə də erməni dairələrinin iddiaları fonunda ayıq-sayıq olmaq, tarixdən dərs çıxarmaq və milli birliyi qorumaq hər birimizin borcudur.
31 Mart – həm kədər, həm yaddaş, həm də qürur günüdür. Bu günü anmaq təkcə keçmişi xatırlamaq deyil, həm də gələcək üçün daha güclü, daha birləşmiş olmaq deməkdir.
Səbinə Hacıyeva
Texnika və Texnologiyalar üzrə Bakı Dövlət Peşə Təhsil Mərkəzinin direktor əvəzi
