Kəpənək buludlar Hz. İsanı xatırladırdı.
Balaca ikən qonşuluqda iki qız dostum var idi. İki bacı, bir qardaş idilər. Onların evi ilə bizim ikiqat, daşdan olan evimizi bircə divar ayırırdı. Divarın onlar tərəfinə düşən hissəsindəki daşların arası doldurulmuş, suvanmışdı, bizim tərəf isə yarımçıq buraxılmışdı. O divarın evlərin arxa tərəfinə bitişik bir hissəsi də vardı. Azca hörülüb yarım buraxılmış həmin divarın üstündən hoppanıb qonşu-qonşu oynayırdıq.
Axşamçağı cansıxıcı olanda küçəyə çıxmağa ehtiyac qalmazdı. Qadınlar o yolla bir-birinin evinə gedər, yumaq iplərdən nəsə toxuyar, söhbətləşər, biz isə evcik-evcik oynayardıq. Ev içində ev qura-qura evə sığmamaq da ayrı bir hekayə idi.
Bir axşam o divardan atlananda dizlərimin üstünə yıxıldım. Şalvarımın dizləri qan içində idi, iki dizim də parçalanmışdı. Ağrı çəkirdim. “Evə dönək, getməyək, qayıdaq” desələr də, “heç nəyim yoxdur” deyib getmişdim. Dizimin əzilən yerinə hamının dadına çatan o qırmızı rəngli Bayram kremini yaraya nə qədər çəkmək istəsələr də, qəti qoymamışdım.
O gecə oynamadım, oturmadım, qaçmadım. Qürurumdan ağlaya da bilmədim. Sonralar yaralarım da tez sağalmadı. Sağalma dövrü uzun, çox uzun çəkmişdi. Yaxşı yadımdadır.
Bilirsinizmi? Hər uşağın dizləri o qanı, qanın istisini və rəngini hardan desən yaxşı tanıyır. Hələ hündürdən hoppanmaqdan deşilən corabların ucunu neçə dəfə tikib, söküb, yenidən tikərdilər. Özü də dəfələrlə.
Qürurlu idi o corablar, hələm-hələm dövrün aclığına asan yenilməzdi. Gözləmədiyimiz anda ucu cırılsa, barmağımızın arasında gizlədər, “əsas odur boynu təptəzədir” deyərdik. Bəlkə də özümüzü yenidən bərpa etməyi, toparlanmağı elə həmin corablardan öyrəndik.
Biz böyüdük. Dizlərimizdəki yaralar toplanıb ürəyimizə qədər gəlib çıxdı. Ona da şükür, yaralardan da əskiyimiz olmadı, payımıza düşəni aldıq. Corablarımızı da tikdik, dizlərimizin yarasını da. Amma qəlb yaralarımıza uyğun rəngdə bir sap tapmadıq. Eləcə dedilər: “Sapı özümüzdədir.” Hələ də o sapı özümüzdə axtarırıq, amma tapa bilmirik.
(Bağışlayın, əlavə sapınız olmaz?)
O vaxt balaca olanda hər şeyə marağı olan biri idim. Güman edirəm ki, bu mənim üçün cəza deyildi. Bəlkə də bacarıq idi, bilmirəm. Həmin qızlarla birlikdə alanəm çəmənliyin üzərinə kürəyi üstə uzanıb göydəki buludları müxtəlif şeylərə bənzədirdik. Bir dəfə qızlardan biri “ora bax, o bulud kəpənəkdir, qanadlarını açıb, görürsünüz?” deyəndə, bacısı təsdiqləmişdi, mən isə bənzədə bilməmişdim.
“Korsan? Görmürsən?” deyib gülmüşdülər mənə. Bu da dava üçün bir bəhanə idi ki, onları bizim bağçadan qovmuşdum. (Onlara nəzakətli davranmağı öyrətməyə çalışmışdım.) İki gün sonraya kimi özləri də gəlmədilər.
Amma onda deyə bilməmişdim ki, kəpənəklər mənə çarmıxa çəkilmiş Hz. İsanı xatırladır.
Mən onlar kimi deyə bilməmişdim ki: “Ora baxın, korsuz? O, adamdır — qollarını göyə açıb, ovuclarından taxtaya mismarlanıb”.
Deyə bilərsiniz: “Sən o yaşda İsanı hardan bilirdin?” Nənəm həmişə mənə İsadan danışardı. Çox kiçik idim deyə yaddaşımda kəpənəklər qalıb.
Uzun zaman keçdi, hər şey beləcə davam etdi. Susmamağı, dilə gətirməyi, içinə atmağı xasiyyətə çevirdim. Sözlər ürəyimdə toplandıqca, qan topaları kimi dilimdən çıxdı. Başladım bir-bir içimdəki pislikləri də, gözəlliklərlə birlikdə çölə tökməyə.
Hər şey bir yana, mən o buludu Hz. İsaya çox oxşadırdım.
Banu Muharrem
