Tanrının hördüyü qoşa hörük: Kür və Araz
Mələklər əl çəkibdir yurdumun torpağına,
Bağçasına, bağına, dərəsinə, dağına.
Sinəsinə bəzəyi Tanrı özü veribdir,
Saçlarını oxşayıb, qoşa hörük hörübdür.
Birinə Kür deyibdir, Xəzərdir onun yatağı,
Nuruyla şəfəqlənir Azərbaycan torpağı.
Bizə salam gətirir türk ərənlərindən,
Borçalının qəhrəman, sinə gərənlərindən.
Qoşa hörüklərimdən biri isə Arazdır,
Tale onun adına ayrılıq hökmü yazdır.
Dərdlər qalaq-qalaqdır onun can otağında,
Ruhu pərvaz eyləyir Xəzərin qucağında.
Bəzən onun adına Ağrı çayı deyirlər,
Ayrılığın çəpəri, həsrət payı deyirlər.
Çox yarıbdır köksünü qanlı-qadalı illər,
Məftillərdən boylanır həsrət qoxulu güllər.
Kürü bağrına basır çağlayanda, coşanda,
Sarmaşıq tək sarılır, öpür Suqovuşanda.
Tanrıdan nemətdirlər, hopub torpağa, cana,
Nə gözəl yaraşırlar yurdum Azərbaycana!
Hörüktək yaraşırlar bizim Azərbaycana!
Nəsibə İsrafilqızı
Paraqraf.com
