Sevgi… Sanki kainatın gizli nəfəsi, hər şeyin içindən keçən görünməz bir işıqdır. Günəşin hər səhər doğub yer üzünə istilik verməsi də sevgidir, bir ağacın torpağa kök atması da, ana quşun balasına sığınacaq qurması da… Təbiət sevgisiz var ola bilməz — çünki sevgi onun qanunudur.
İnsanın da təbiətlə ortaq cəhəti elə budur: yaşamaq üçün sevmək lazımdır. İnsan sevəndə dəyişir, gözəlləşir, yaradıcı olur. Sevməyən isə sanki solmuş yarpaq kimidir — nəfəs alır, amma yaşamır.
Əsl sevgi təkcə iki insan arasında deyil. O, torpağa, suya, havaya, həyata duyulan bağlılıqdır. Kim təbiəti sevirsə, insanı da sevir. Kim mərhəmət göstərirsə, o da sevginin qanununa tabedir.
Sevgi dünyanı tənzimləyən səssiz bir harmoniya kimidir. Onsuz həyat xaosa çevrilərdi.
Ona görə də, bəzən ən böyük dəyişiklik — bir damla sevgi ilə başlayır.
Sevgi nə sadəcə hiss, nə də təsadüfdür — o, həm təbiətin, həm insanın var olma səbəbidir.
M. Mehdiyeva
