Bəzən həyatın səs-küyü içində dayanıb dinləsək, anlayarıq ki, sakitlik də musiqidir. Qızmar günün səhərində quşların səsi, yarpaqların xışıltısı, küləyin yüngül pıçıltısı… hamısı bir melodiyanın notları kimidir – təbiətin musiqisi.
Bu musiqidə nə süni səslər var, nə də tələskənlik. O, ruhu sakitləşdirən, insanı özünə qaytaran bir ahəngdir. Hər sükutun içində bir nizam, bir ritm gizlidir. Sanki təbiət bizə demək istəyir: “Dayan, dərin nəfəs al, həyat gözəldir”.
Bəzən sakitlik qorxuducu görünür, amma əslində o, daxili harmoniya üçün bir çağırışdır. İnsan sükutda özünü dinləyir, düşüncələrini eşidir. Təbiətin səsi isə bu anlarda ən gözəl musiqiyə çevrilir – nə fortepiano, nə skripka, sadəcə küləyin nəfəsi və torpağın qoxusu.
Sakitlik — hər ruhun ehtiyacı olan bir notdur.
Çünki bəzən ən dərin cavablar səsdə deyil, sükutun melodiyasında gizlənir.
Ona görə də bir az dayan, telefonu kənara qoy, nəfəsini dinlə, quşların səsini eşit… və anlayacaqsan ki, təbiət səssiz deyil — o, sadəcə sakit danışır.
M. Mehdiyeva
