Gün batarkən sanki zaman dayanır. Göy üzü al rəngə boyanır, günəş sakitcə üfüqün arxasına çəkilir. Hər axşam eyni mənzərə təkrarlansa da, heç biri bir-birinə bənzəmir. Və biz — insan oğlu — hər dəfə eyni sualı içimizdə hiss edirik: niyə gün batımı bizi bu qədər təsirləndirir?
Bəlkə də ona görə ki, gün batımı həm sonun, həm də başlanğıcın simvoludur. Günəşin batışı bir günün bitdiyini xatırladır, amma eyni zamanda sabahın da gələcəyini pıçıldayır. O, bizə təbiətin sakit, amma dərin bir dərsini öyrədir: heç nə əbədi deyil, amma hər şey yenidən başlaya bilər.
Gün batımı insana düşünmək üçün səbəb verir. İçimizdə bir nostalji, bir sakitlik oyanır. Hər batışda bir vidalaşma var — keçən günlə, keçən hisslə, bəzən də keçmiş “özümüzlə.” Amma bu kədərin içində qəribə bir gözəllik gizlənir. Çünki insan bilir ki, hər bitişin arxasında bir ümid doğulur.
Bəlkə də buna görə gün batımına baxan hər kəs bir anlıq susur. Çünki o rənglərin ahəngi, o sükutun dərinliyi sözlərdən daha çox danışır. Gün batımı – təbiətin sənət əsəridir, ruhun aynası, zamanın musiqisidir.
Və hər axşam günəş batanda, təbiət bizə səssizcə deyir:
“Narahat olma, sabah yenə doğacam”.
