Dənizin qarşısında dayananda qəribə bir səssizlik yaranır. Sanki külək danışır, dalğalar sirr pıçıldayır. Hər bir dalğa içində bir hekayə daşıyır — həsrət, azadlıq, təmizlik… Və o zaman anlayırsan ki, dəniz əslində insan ruhunun aynasıdır.
Bəzən dəniz sakit olur – tərpənməz, dərin, düşüncəli. Elə insan kimi… O sakitliyin içində min fikir, min duyğu yatır. Bəzən isə dəniz coşur – dalğalar qəzəblə sahili döyür. Elə bil içində yığılan hər duyğunu azadlığa buraxır. İnsan da belədir — sakit görünür, amma içində fırtına var.
Dənizin səsi bəzən bizi sakitləşdirir, bəzən düşündürür. Hər kəs o səsdə özünü tapır: kimisi keçmişini, kimisi arzularını, kimisi də itirdiklərini. Dəniz, insan kimi, həm dərin, həm dəyişkəndir.
Bəlkə də ona görə sahildə oturub dənizə baxmaq insanı rahatladır. Çünki o səs bizə deyir: “Dalğalar kimi ol – yıxılsan da yenə qalx”. Hər gələn dalğa bir başlanğıcdır, hər çəkilən su bir təcrübə.
Dəniz – təbiətin dili, ruhun aynasıdır. O, bizə öyrədir ki, sakitlik də gücdür, fırtına da. Və hər ikisi həyatın ahəngidir.
M. Mehdiyeva
