Bir zamanlar hər kəsin uşaqkən böyük arzuları vardı: kimisi müəllim olmaq istəyirdi, kimisi rəssam, kimisi də sadəcə xoşbəxt… Amma böyüdükcə insanlar arzularını daha az dilə gətirirlər. Xüsusilə də gənclər — sanki içlərində bir qorxu, bir ehtiyat var.
Bəs niyə? Niyə bir gənc öz istəyini gizlətməyə məcbur qalır?
Bəzən cəmiyyətin tənəsi, bəzən ailənin gözləntisi, bəzən də “ya alınmasa?” qorxusu onların dilini bağlayır. Gənc olmaq — həm xəyal qurmaq, həm də o xəyalların reallıqla toqquşduğu anı yaşamaq deməkdir.
Əslində gənclər arzularını gizlətmir, sadəcə onları qoruyurlar. Çünki hər arzu bir parça ümiddir, bir az da həssaslıq. Onlar bilir ki, bəzən bir cümlə, bir lağ, bir tənqid bütün xəyalı sındıra bilər. Ona görə də gənclər susur, amma içlərində böyük səssiz aləmlər qururlar.
Halbuki, arzular gizlədikcə solur. Onları reallaşdırmaq üçün ilk addım — onlara inanmaq və səsləndirməkdir. Dünya, bir vaxtlar gənclərin “bəlkə mümkündür” dediyi xəyallardan qurulub.
Ona görə də heç bir gənc utanmasın, qorxmasın, gizlətməsin.
Çünki arzular utanc deyil – insanın yaşamaq səbəbidir.
Bəzən bir səs, bir cəsarət, bir “mən bacararam” demək, bütün həyatı dəyişdirir.
Arzu – gələcəyin toxumudur. Onu gizlətmə, sevgi və inamla böyüt.
M. Mehdiyeva
