Bir gənc vardı. Hər gecə, gözlərini yumub yuxuya getməzdən əvvəl, ürəyinin döyüntüsünü dinləyirdi. Hər döyüntüdə bir ad – sevdiyi insanın adı dilinə gəlirdi. O an, zamanın və dünyanın hər şeyindən kənarda, yalnız o səs vardı: bir sevdanın səsi.
Düşünürdü: “Bu sevgi mi, yoxsa sadəcə dünyanın acı bir oyunudur?” Bəzən eşq ona cənnət kimi görünürdü, bəzən də qorxulu bir imtahan, içində çırpınan bir zəlzələ kimi.
Gənc tez-tez özünə sual verirdi:
— Bu hiss Allahdandırmı? Yoxsa sadəcə nəfsin mənə oyunudur? Əgər bu hiss Allahdandırsa, niyə zaman bizi ayırır? Niyə birləşməyək?
Amma hər dəfə sevdiyi insana baxanda, qorxusu yerini ümidə buraxırdı. Onun gözlərindəki gülüş, gəncin ruhunu o qədər bürüyürdü ki, hər baxış bir arzuya, hər gülümsəmə bir ümidə çevrilirdi. Hər görüş, onları bir az daha yaxınlaşdırır, qəlblərini birləşdirirdi. Birləşməsələr də, hər səhər, o iki ürək eyni döyüntü ilə oyanırdı – sevdanın döyüntüsü ilə.
Bir gün gənc dərin düşüncələrə dalıb belə dedi:
“Bu dünyada insanın tək sahibləndiyi şey sevgi olmalıdır. Allah bizi sevgi ilə yaratmışdır, biz də öz ürəyimizdəki sevgini əbədi yaşatmalıyıq. Eşyaları, daşları, mülkü ev saymayaq. Ürəyimizi ev edin – elə bir ev ki, onu heç bir alov, su, ya da paxıllıq söndüra bilməsin.”
O gündən sonra gənc anladı ki, gözəlliyi yalnız gözlə deyil, ürəklə görmək lazımdır. Çünki gözlə görülən hər gözəllik, bir gün solur; amma ürəklə görülen sevgi əbədi qalır, heç vaxt sönməz.
Və o qərara gəldi:
“Sevin! Həyatınızı sevgi ilə qurun, çünki sabah heç vaxt gec ola bilər…”
Paraqraf.com
