Bəzən meşənin içindən keçərkən, parkda addımlayarkən və ya sadəcə bir ağacın kölgəsində dincələrkən qəribə bir hiss yaranır — sanki təbiət bizimlə nəsə danışmaq istəyir. Yarpaqların xışıltısı, küləyin ağac gövdəsini sığallayan səsi, quşların melodiyası… Bu səslər təsadüfi deyil. Təbiətin öz dili, ağacların isə öz mesajı var. Sadəcə biz dinləməyi unuduruq.
Ağaclar əsrlərdir insanlara səssiz bir həqiqət öyrədir: “Hər şey tələsmədən də mümkündür.” Bir toxumun kök salması, tumurcuğa çevrilməsi, budaqlar verməsi və nəhəng bir ağaca dönməsi — bu, səbrin, davamlılığın və təbii inkişafın hekayəsidir. İnsan isə çox vaxt hər şeyi bir anda istəyir, gözləməyə gücü çatmır. Təbiət isə susaraq cavab verir: “Zaman yetişəndə hər şey öz yerini tapacaq.”
Elmi olaraq da ağacların “danışdığı” artıq sübut olunub. Onlar kökləri vasitəsilə bir-biri ilə əlaqə saxlayır, torpaqda qida paylaşır, hətta təhlükə olanda qonşu ağacı xəbərdar edirlər. Meşələr, əslində, görünməyən böyük bir sosial şəbəkədir. Bu fakt bir daha göstərir ki, təbiət bizdən çox daha mədəni, çox daha səbirli və çox daha ahənglidir.
Ən təsirli mesaj isə budur: “Balans pozulanda həyat da pozulur.” İnsan ağacları kəsdikcə, təbiəti taladıqca, iqlim dəyişir, fəsillər qarışır, su azalır, torpaq yorulur. Təbiət isə yenə susaraq xəbərdarlıq edir — quraqlıqla, fırtına ilə, sel ilə. Çünki o, sanki demək istəyir: “Məni dinləsən, səni yaşadaram. Məni susdursan, səndən əvvəl mən yox olmaram — əvvəlcə sən itərsən.”
Təbiət və ağaclar bizdən səsli cavab istəmir. Onlar yalnız anlayış, hörmət və qayğı gözləyir. Bir ağac əkib onu qorumaq, meşəni zibil yox, nəfəs yeri kimi görmək, yaşıllığı dəyər kimi dərk etmək — bu, təkcə ekologiyanın deyil, həm də insanlığın borcudur.
Ağaclar danışır. Bəzən küləklə pıçıldayır, bəzən fırtına ilə qışqırır, bəzən isə yalnız sakitliklə anlatmağa çalışır. Həyatımızda tapa bilmədiyimiz, günün qərqəşəsində itirdiyimiz sakitliyi çoxu zaman təbiətdə tapırıq. Bəzən pəncərəmizdən izlədiyimiz küləklə rəqs edən ağaclar, göy üzünü tutan buludlar, həzin yağış bizi təbiətlə birləşdirir. Qulaq asmağı bacarsaq, təbiətin ən böyük hikmətlərini elə onun səssizliyində tapacağıq.
M. Mehdiyeva
