Hər şeyin sakit göründüyü bir gün idi. Pəncərədən içəri süzülən işıq da, otağın dərinliyində uzanan səssizlik də qəribə dərəcədə tanış idi. Amma bu dəfə fərqli idi — bu səssizliyin içində o yox idi, sadəcə sən var idin.
Düşünmək istəmirdin, amma beyin düşünməyə məcbur idi. “Haqlı idim”, – deyə pıçıldadın içindən, – “amma yenə də gedən mən oldum.”
Elə bil bir film bitmişdi və zalda tək oturub qaranlıqda qalan sən idin.
Hər şey səni ağrıdırdı, amma eyni zamanda bir yüngüllük hissi vardı içində — qəribə, tanış, amma azadlıq kimi bir hiss.
Bəlkə də bu ayrılıq sənin məğlubiyyətin deyildi.
Bəlkə bu, sənin qurtuluşun idi.
O, həyatına qalmaq üçün gəlməmişdi. Bəlkə də səni özünlə tanış etmək üçün gəlmişdi.
Sən onu sevdin, amma yavaş-yavaş özünü itirdin.
İndi o getdi, sən isə qaldın — susaraq, amma daha ayıq, daha yetkin bir “sən” kimi.
Əvvəllər səssiz qalmaq sənə zəiflik kimi görünürdü, indi isə səssizliyin güc olduğunu bilirsən.
Bir vaxtlar onu gözlədiyin kimi indi özünü gözləyirsən.
Çünki artıq anlamısan: bəzi ayrılıqlar itki deyil, insanın özünə dönüşüdür.
Gecələr uzanıb fikirləşirsən — bəlkə o da azad oldu, bəlkə o da nəfəs aldı. Amma fərqi yoxdur artıq.
Bu dəfə düşüncələrinin içində acı yox, qəbul var.
Ona görə bu dəfə, ilk dəfədir ki, heç kimə baxmadan, heç kimdən təsəlli gözləmədən öz-özünə pıçıldayırsan:
“Yaxşı elədim. Dayandım, dözdüm, keçdim… və indi burdayam.”
Sən hər şeyin bitdiyini sandığın anda əslində başlamağı öyrəndin.
Ağrını səssiz daşıdın, amma ağrının içində böyüdün.
Və indi, nə üçün yox, kimin üçün yox – sadəcə özün üçün dayan və özünü təbrik et.
Çünki sən artıq kimisə sevməyi deyil, özünü sevməyi bacarmısan.
Və bəzən, elə ən böyük sevgi də budur.
Oqtay Oruc
Azərbaycan Jurnalistlər İttifaqının üzvü
