Hər dəfə “xəstəlik” deyəndə ağlımıza bədən gəlir — qızdırma, ağrı, təzyiq. Amma insanın zehni ağrısı da var.
Sadəcə fərq ondadır ki, bədən ağrısını görürük, amma ruhun ağrısını gizlədirik.
Cəmiyyət uzun illərdir ki, mental (psixoloji) sağlamlıq haqqında danışmağı ayıb, zəiflik və ya “dəli olma” əlaməti kimi qəbul edib.
Bəs niyə bu tabu qırılmalıdır?
Depressiya, panik atak, narahatlıq və ya posttravmatik stres — bunlar tibbi və psixoloji reallıqlardır.
Amma bir çox insan bu problemlərlə yaşasa da, yardım istəməyə utanır.
Halbuki, psixoloqa müraciət etmək eynilə həkimə getmək kimidir.
Susmaq, gizlətmək və “keçib gedər” demək isə, bəzən insanı daha dərin boşluqlara aparır.
Cəmiyyət bizə “güclü ol”, “ağlama”, “daxilində saxla” deyib böyütdü.
Halbuki, emosiyaları boğmaq güc deyil, zəncirdir.
Mental sağlamlıq haqqında danışmaq – zəiflik yox, şəffaflıq və cəsarətdir.
Çünki insan öz ağrısını qəbul edəndə, onu dəyişdirməyə də başlayır.
Bir çox ailədə hələ də “psixoloqa getmək ayıbdır” düşüncəsi var.
Bu isə nəsillər boyu davam edən psixoloji zəncirlərin yaranmasına səbəb olur.
Uşaqlıqda bastırılan qorxular, gərginliklər böyüklükdə qayğı, aqressiya və ya depressiya kimi geri dönür.
Tabu bu zənciri qırmır, sadəcə üstünü örtür.
İnsan paylaşdıqca yüngülləşir.
Sadəcə yaxın dostla yox, peşəkar psixoloq və terapevtlə danışmaq da bir növ azadlıqdır.
Bu, insanın özünü anlama, duyğularını tanıma və həyatını idarə etmə gücünü artırır.
Danışmaq — ağrını böyütmək deyil, onu anlamaqdır.
Fiziki sağlamlıq cəmiyyətin dayağıdırsa, mental sağlamlıq onun ruhudur.
Ruhən gərgin, qorxu içində yaşayan insan nə özünə, nə də cəmiyyətə fayda verə bilər.
Tabuları qırmaqla biz təkcə fərdləri deyil, bütöv bir nəsli daha sağlam düşünməyə yönəldirik.
Mental sağlamlıq haqqında danışmaq — zəiflik deyil, mədəniyyət göstəricisidir.
Biz bu mövzunu gizlətmədikcə, daha çox insan sağalacaq, daha az insan tək qalacaq.
Ən vacibi isə: psixoloji ağrı bədən ağrısı qədər realdır.
Onu inkar etmək yox, anlamaq və qəbul etmək gərəkdir.
M.Mehdiyeva
