İnsan var olduğu gündən bəri bir sualın dalınca gedir:
“Xoşbəxtlik haradadır?”
Bəziləri onu pulla, bəziləri sevgidə, bəziləri uğurda, bəziləri isə uzaq səfərlərdə axtarır.
Amma bəlkə də xoşbəxtlik heç vaxt itməmişdi – sadəcə biz onu yanlış yerlərdə axtarırıq.
Çoxları düşünür ki, xoşbəxtlik əldə edilən bir şeydir: yaxşı iş, gözəl ev, uğurlu ailə, ya da arzuların reallaşması.
Lakin bu anlayışda bir tələ var — bu məqsədlər bitəndə, boşluq başlayır.
Əslində xoşbəxtlik “nə vaxtsa” deyil, indi baş verir.
O, böyük planların deyil, sadə anların sakitliyində gizlənir — bir uşağın gülüşündə, səhər çayının qoxusunda, sevdiyin bir insanla sakit baxışda.
Həqiqi xoşbəxtlik kənarda tapılan deyil, daxildən doğan bir haldır.
Çünki əgər insanın içi qarışıqdısa, ən gözəl həyat da onu doyurmur.
Xarici xoşbəxtliklər ötəridir, daxili rahatlıq isə dayanıqlı sükunət yaradır.
Bu, insanın özünü, dəyərlərini və həyatdakı yerini anlamağı ilə başlayır.
Bəzən biz xoşbəxtliyi özümüz üçün deyil, başqaları ilə müqayisə üzərindən ölçürük:
“Onun maşını var, mənim yoxdur.”
“Onun ailəsi xoşbəxtdir, mənim deyil.”
Halbuki bu müqayisələr bizim reallığımızı yox, özgələrinin səhnəsini izləməkdir.
Əsl xoşbəxtlik, başqasına baxmadan, öz yolundan razı qalmaqdır.
Xoşbəxtlik hər kəs üçün fərqlidir.
Birinə görə təbiətdə gəzinti, digəri üçün ailəsi ilə keçirdiyi bir axşam.
Əsl məsələ onun sənin dəyərlərinə uyğun olmasıdır.
Başqasının xoşbəxtlik resepti sənə yaraşmaya bilər.
Ona görə də xoşbəxtlik – öz ritmini tapmaqdır.
Xoşbəxtlik çox vaxt “daha çox şey” istəməkdə deyil, olanı dərk etməkdədir.
Həyatın hər günündə təşəkkür edəcək nəsə tapmaq, ən çətin anda belə dərs görmək — bu, daxili güc yaradır.
Bəzən xoşbəxtlik sadəcə nəfəs aldığını hiss etməkdir.
Əsl xoşbəxtlik kənarda tapılmır – o, öz içimizdə oyadılan bir duyğudur.
O, nə pula, nə şöhrətə, nə də mükəmməl həyata bağlıdır.
O, ruhun sakit, qəlbin razı olduğu andır.
Yəni xoşbəxtlik haradasa uzaqda deyil,
sadəcə indi və burada, səssiz bir minnətdarlıq içindədir.
M. Mehdiyeva
