Zaman dəyişdikcə, həyatımızın hər sahəsində texnologiyanın izi daha da dərinləşir. Əllərimizdəki telefonlardan tutmuş, süni intellektlə işləyən tətbiqlərə qədər hər şey bizə sürət, rahatlıq və əlçatanlıq vəd edir. Amma bu inkişafların arxasında bəzən diqqətdən qaçan bir məsələ var: insan münasibətləri.
Əvvəllər ailə süfrəsində bir araya gəlmək, dostlarla parkda gəzmək və ya məktub yazaraq sevdiklərimizlə duyğularımızı bölüşmək adi hal idi. İndi isə “online görüş”, “emoji ilə hiss bildirmək” və “story paylaşmaqla salam demək” həyatımızın gerçəkliyinə çevrilib.
Texnologiya bizi birləşdirirmi, yoxsa ayırırmı? Bu sualın cavabı göründüyü qədər sadə deyil. Bir tərəfdən sosial şəbəkələr uzaqda olan insanları bir araya gətirə bilir. Dünyanın bir ucundakı dostunu saniyələr içində görə, onunla danışa bilərsən. Digər tərəfdən, bir masa ətrafında oturub, hər kəsin telefonuna baxdığı səssiz mühitləri də görürük. Fiziki yaxınlıq var, amma ruhən uzaqlıq dərinləşib.
Münasibətlərin keyfiyyəti texnologiyanın sürəti ilə ayaqlaşa bilirmi? İnsan duyğuları zaman, diqqət və anlayış tələb edir. Ancaq “mavi işıqlar” altında qurulan əlaqələr çox vaxt dayanıqlı olmur. Məsajlar duyğunu, videozənglər istiliyi tam ötürə bilmir. Əsl münasibət toxunmaq, hiss etmək, zaman ayırmaqla formalaşır.
Texnologiyanı günahlandırmaq asandır. Amma məsələ təkcə onun varlığı deyil — ondan necə istifadə etdiyimizdir. Əgər texnologiyanı vasitə, insanı isə məqsəd etsək, həm inkişafdan geri qalmarıq, həm də münasibətlərimizi itirmərik.
Gələcək texnologiyanın deyil, insanlığın tərəfində olanların olacaq. İnsanı unutmadan, texnologiyanı alət kimi istifadə edən cəmiyyətlər daha sağlam və bağlı olacaq.
Həsən Məmmədov
Paraqraf.com
