Payız səhəri idi. Yarpaqlar xışıldayaraq yerə düşürdü.
Ramil evə gedərkən dar bir küçənin başında köhnə bir antika dükanı gördü. Qapısının üstündə solğun hərflərlə yazılmışdı:
“Antikalar və Hədiyyələr”.
Dükan sanki zamanın içində ilişib qalmışdı. İçəri girəndə onu ağsaçlı, eynəkli bir qoca qarşıladı.
— Buyur, oğlum, nə axtarırsan? — dedi sakit səslə.
Ramil çiyinlərini çəkdi:
— Hələ bilmirəm, sadəcə baxıram.
O, dükanda paslanmış qılınclara, köhnə şəkillərə, tozlu qab-qacaqlara baxdı. Sonra vitrində bir cib saatı diqqətini çəkdi.
Saatın üzərində qəribə simvollar var idi. Ramil onu əlinə aldı.
Qoca asta səslə dedi:
— O saat… çox adamın əlində olmayıb.
— Niyə ki? — Ramil təəccüblə soruşdu.
Qoca baxışlarını uzaqlara dikdi:
— Deyirlər, bir alim bu saatı düzəldib. Zamanın sirrini açmaq istəyirmiş. Bir gün saatı qurur… və yoxa çıxır. Evinə gələndə yalnız bu saat qalır. Kim onu əlinə alsa, keçmişi və ya gələcəyi görə bilər. Amma hər kəsdə fərqli işləyir.
Ramil maraqla pıçıldadı:
— Maraqlıdır…
Qoca eynəyini düzəldib əlavə etdi:
— Amma diqqətli ol. Zamanla oynamaq təhlükəlidir.
Ramil gülümsədi və saatın başlığını çevirdi.
Birdən gözləri qaraldı və bir anda özünü yenidən dükanın qarşısında tapdı.
Hər şey eyni idi. İçəri girdi — qoca yenə onu eyni sözlərlə qarşıladı.
Ramilin ürəyi sürətlə döyünürdü.
— Amma mən az əvvəl bura gəlmişdim!
Qoca isə təəccüblə dedi:
— Oğlum, səni ilk dəfə görürəm.
Ramil cib saatına baxdı. İndi artıq anlayırdı ki, bu saatda nəsə sirli bir qüvvə var.
O gecə o, uzun müddət yata bilmədi. Saatın səsi otaqda yankılanırdı — tik-tak, tik-tak…
Masada duran anasının şəklinə baxdı. O gülüş, o baxış — hər şey yadına düşdü. Anası illər əvvəl dünyasını dəyişmişdi.
Ramilin ürəyi sıxıldı. Saatı yenidən əlinə aldı.
Bəlkə, bu dəfə onu görə bilərəm, — deyə düşündü.
O, saatı qurdu. Otağı parlaq işıq bürüdü. Külək pəncərələri titrətdi.
Gözlərini açanda artıq öz otağında deyildi.
Köhnə həyətlərində idi. Günəş parlayırdı, havada təzə çörək qoxusu vardı.
Qapıdan anası çıxdı — gənc, gülümsəyən, elə xatırladığı kimi.
Ramilin gözləri doldu:
— Ana…
Qadın ona baxdı, təəccüblə gülümsədi:
— Oğlum, sən kimsən?
Ramil addım atmaq istədi, amma hər şey birdən duman kimi əriyib yox oldu.
— Xahiş edirəm, getmə! — deyə qışqırdı, amma səsi sanki havada itib getdi.
Bir an sonra yenidən öz otağında idi. Saat dayanmışdı.
Ramil dərin nəfəs aldı, göz yaşlarını sildi.
— Demək ki, zamanı dəyişmək olmaz… Amma xatirələr qalır, — dedi sakit səslə.
O, anasının şəklinə baxdı və gülümsədi:
— Mən səni qaytara bilmərəm, ana. Amma səni heç vaxt unutmaram.
Pəncərədən payız küləyi əsdi. Yarpaqlar havada fırlanırdı.
Və Ramil anladı ki, bəzən keçmişi dəyişmək deyil, onu dəyərləndirmək lazımdır.
Qəribov Allahverdi
Paraqraf.com
