Payız kənd üçün əsasən ilboyu çəkilən zəhmətin bəhrəsini toplamaq zamanıdır.
Bu dövrdə kəndin hər guşəsində həyat canlanır: tarlalarda traktor səsi, bağlarda qoz silkələyən, alma yığan, taxıl daşıyan insanların əməyi görünür.
Səhər tezdən torpaq qoxusu ilə oyanan kənd adamı üçün hər gün yeni bir zəhmət deməkdir.
Əlləri torpağa bulaşmış, alnından tər süzülən kəndli təbiətin ən yaxın dostudur.
O, torpağın dilini anlayır — nə vaxt su istədiyini, nə vaxt dincəlmək istədiyini, nə vaxt məhsul verməyə hazır olduğunu hiss edir.
Bu münasibət sadəcə əmək münasibəti yox; bu, insanla torpaq arasında yaranmış səmimi bir bağdır.
Payızın ən gözəl anı — məhsul yığımının vaxtıdır.
Ağaclardan tökülən almalar, səbətlərə yığılan narlar, kisələrə doldurulan buğda… hamısı bir il boyu çəkilən zəhmətin nəticəsidir. Qonşuluqda yaşayanlar öz məhsullarını bölüşməkdən çəkinmir, alma, nar, qoz, heyva dolu səbətlər paylaşılır.
Kənd qadınları həyətlərdə meyvə qurudur, kişilər tarlalarda məhsul daşıyır, uşaqlar isə bu səhnənin bir parçası kimi sevinc içində böyüyür.
Bu mənzərə, kənd həyatının sadəliyini və gözəlliyini əks etdirən ən təbii tablodur.
Kənd insanı yaxşı bilir ki, hər bərəkət alın tərinin bəhrəsidir.
Kənddə insanlar əməkdən qorxmazlar, çünki torpağın onlara verdiyi hər nemətin dəyərini bilirlər.
Əgər insan təbiətlə dost olmağı bacarırsa, o zaman həyat da ona səxavətlə cavab verir.
Payızda kənd insanları təkcə torpağa deyil, həyata da toxunurlar.
Onların əməyi sayəsində şəhərlərdə süfrələr bəzənir, bazarlar dolur, evlərdə isti çörək qoxusu yayılır.
Ona görə də kənd insanının zəhməti təkcə öz ailəsinə deyil, bütün cəmiyyətə xidmət edir.
Payızın sarı yarpaqları kimi kənd adamının əlləri də illərin əziyyətini daşıyır, amma o əllər həyat yaradır.
M.Mehdiyeva
