Səhər oyanan kimi əlimiz telefona uzanır. Gözlərimizi açmadan ekranı yoxlayırıq: kim nə paylaşıb, kim nə yazıb, kim hardadır… Sonra isə özümüz də kamera qarşısına keçirik. Bir az işıq, bir az makiyaj, bir az gülümsəmə. “Yeni gün, yeni mən!” və paylaş düyməsi.
Daha sonra, başqa birisi paylaşır: bəlkə də təbiətdədir, bəziləri kafedə, digərləri iş yerində… Hər kəsin şəkli fərqlidir, amma məqsəd eynidir: görünmək.
Artıq həyatımızı yaşamırıq, onu paylaşırıq.
Sosial şəbəkələr o qədər güclü bir güzgüyə çevrilib ki, biz ora yalnız bəyənilən tərəfimizi göstəririk. Heç kim yuxusuz gözlərini, ya da kədərli günlərini paylaşmaq istəmir. Filtrlər yalnız şəkillərdə deyil, emosiyalarda da işə düşür.
Sosial media artıq sadəcə əlaqə vasitəsi deyil, bir özünüifadə səhnəsinə çevrilib. İnsanlar orada kim olduqlarını deyil, kim olmaq istədiklərini göstərirlər. Bir qadın səhər makiyaj edib selfi paylaşır, bir kişi işdən sonra dəniz kənarında şəkil çəkir, gənclər dostları ilə “story” paylaşır. Hər bir şəkil fərqli bir hekayədir, amma hamısında bir ortaq cəhət var: daxili təsdiq ehtiyacı.
Bəzən öz həyatımıza kənardan baxırıq, sanki bir film izləyirik. Amma o film montajlı, filtrlənmiş və çox vaxt reallıqdan uzaq olur.
Biz “bəyənildikcə” sevinirik, amma bu sevinc çox zaman bir neçə dəqiqəlik təsirdən artıq olmur. Çünki ekranın o biri tərəfində emosional boşluq bizi gözləyir.
Həyatımızı paylaşarkən, bəzən onu yaşamaqdan uzaqlaşırıq.
Bir zamanlar insanlar xatirə saxlamaq üçün şəkil çəkirdilər, indi isə şəkil çəkmək üçün xatirə yaradırıq.
Hər anın “ideal görünməsi” üçün çalışırıq: işıq, bucaq, poza… Amma o mükəmməllik arxasında təbiiliyi itiririk.
Reallıq isə fərqlidir: həyat bəzən yorucu, bəzən kədərli, bəzən sadəcə sakitdir. Və bu, normaldır. Amma sosial mediada “sakit” anlara yer yoxdur. Biz o qədər parlaq görünmək istəyirik ki, bəzən öz sadəliyimizdən utanırıq.
Bəlkə də ən dəyərli anlar kameraya düşməyənlərdir: bir dostla səmimi söhbət, ailə ilə bir axşam yeməyi, ya da sadəcə pəncərədən baxarkən düşündüyün o anlar…
Onları paylaşmaq lazım deyil. Çünki o anlar bizim üçün dəyərlidir, başqaları üçün yox.
Paylaşmaq gözəldir, amma həyat paylaşmaqla ölçülmür.
Əsl xoşbəxtlik “bəyəni sayında” deyil, yaşadığın anın içində gizlidir.
A.Mehdiyeva
Paraqraf.com
